Jeruzalem: Op zoek naar vrede (2)  

koepel jeruzalem

In Op zoek naar vrede (2): Jeruzalem kijk ik terug op mijn bedevaart in november 2010. Ik bewandel de Via Dolorosa. De weg der smarten, zoals de kruisweg van Jezus heet, staat voor mij symbool voor de twee jaar durende ziekte van mijn man Roel, die op 23 november 2008 overleed.
Zoals ik beschreef in mijn boek ‘doorheen het leven, doorheen de dood’ legden wij tijdens een retraite op de Tiltenberg ons lijden op het kruis van Christus. Met het bewandelen van de Via Dolorosa sloot ik mijn rouwproces af.

lijkafname

lijkafname, Jeruzalem, Op zoek naar vrede (2)

Via Dolorosa in Jeruzalem, symbool van eigen lijden

Door zelf het lijden te hebben ondergaan, kan Jezus ons bijstaan in ons lijden. Dat was voor Roel en mij de kracht waaruit wij putten tijdens zijn twee jaar durende ziekte. We worstelden niet met vragen over het waarom, maar vonden berusting in ons geloof. Nu koester ik de wens om de Via Dolorosa In Jeruzalem te bewandelen om zo mijn rouwproces af te sluiten.

Geestelijke groei

Daardoor stonden we open voor Zijn leiding om de juiste stappen te zetten. Voor Roel leidde dat tot een enorme geestelijke groei. Zelf gaf het geloof mij de kracht om hem bij te staan en een nieuw leven op te bouwen.
Samen keken we in de Tiltenberg naar de kruiswegstatie. Deze verbeeldt de lijdensweg die Jezus bewandelde op weg naar de berg Golgotha in Jeruzalem. Het van pijn doortrokken gelaat deed ons denken aan alle onderzoeken die mijn man wachtten. In het vallen onder het kruis herkenden we de dieptepunten in onze bedevaart naar het einde.

Evenals Maria in Jeruzalem

Evenals Maria in Jeruzalem moest ik in Haarlem machteloos toezien hoe mijn grote liefde zich langzaam naar de dood sleepte. In de omstanders die toekeken, herkende ik de mensen die in het voorbijgaan met ons meeleefden. Ze vroegen hoe Roel het maakte, maar bleven op een afstand. In de mensen die Jezus hielpen, zoals Simon van Cyrene, herkenden we de mensen die ons echt bijstonden.

klaagmuur Jerualem

klaagmuur Jeruzalem, Op zoek naar vrede (2)

Hevig verlangen naar Via Dolorosa in Jeruzalem

Na het overlijden van Roel brandt in mij het hevig verlangen om de Via Dolorosa in Jeruzalem te bewandelen. Ik kijk ernaar uit, Ik kan er zelfs niet van slapen. Dus schtrijf ik me in voor een bedevaart naar het Heilige Land.
Eenmaal in Jeruzalem loopt alles anders dan dat ik verwachtte. De kruisweg loopt dwars over een Arabische winkelstraat. Door haast gedwongen ontbreekt de tijd om de lijdensweg in alle rust te bewandelen.

Kruisweg in Jeruzalem begint in moslimwijk

De kruisweg begint in de moslimwijk van Jeruzalem op de door zandkleurige gebouwen omgeven binnenplaats van de El-Omaryaschool. Op de plaats waar Christus ter dood werd veroordeeld, prijkt nu trots een minaret. Symboliseert deze de eeuwige veroordeling van de islam over het christendom of is het juist een teken van verzoening?

Franciscaanse kapel

De tweede statie, daar waar Jezus zijn kruis opnam, is een Franciscaanse kapel In het begeleidende boekje ‘Via Crucis’ lezen we de volgende tekst: ‘Hij droeg Zelf Zijn kruis de stad uit naar wat de Schedelplaats heet, in het Hebreeuws Golgotha. (Johannes 19:17).’
Veel tijd om te lezen krijgen we niet. Onze geestelijke leider snelt voort om op tijd in de geboortekerk de te zijn voor de Heilige Mis. In een rap tempo behandelt hij twee staties tegelijk. Om de tekst te overdenken, ja zelfs om te lezen, ontbreekt de tijd.

Via Dolorosa, Jeruzalem

Via Dolorosa, Jeruzalem, Op zoek naar vrede (2)

Poolse kapel in Jeruzalem

We komen bij de derde statie. Een Poolse kapel markeert de plaats waar Christus voor de eerste keer onder het kruis viel. Naast mij knielt een charismatische groep katholieken. Ik sluit me bij hen aan. Ik heb geen zin om de Via Dolorosa af te raffelen.
Bezorgd vraagt de leider van onze groep mij om bij de groep te blijven. ‘Je bent in het Midden Oosten. Jeruzalem is een gevaarlijke stad.’   Ik moet hem gelijk geven. Hij draagt de verantwoordelijkheid. Intussen denk ik: ‘Oneindig ver weg is mijn Trooster die mij levenskracht geeft.’(Klaagliederen 1:16).’

Op weg naar Golgotha in Jeruzalem

Ik voel me gespannen. Op weg naar Golgotha zoek ik wanhopig  naar vrede in mijn eigen hart. Volgzaam loop ik mee en bid. We komen voorbij de plaats waar Simone van Cyrene het kruis hielp te dragen en Veronica het zweet van Zijn gezicht wiste.
We snellen ons voort door een bazaar vol tierelantijnen en geroezemoes van stemmen. Het leidt de aandacht af van wat je zou willen voelen. Gejaagd door de tijd lijken we te vluchten voor het lijden. Achter me praten mensen over andere exotische reizen. Zelf blijf ik bidden.

Ontsnappen in Jeruzalem

Ik denk aan de ziekte van mijn man. Ter ere van hem loop ik nu zelf de Via Dolorosa, maar wat had ik het me anders voorgesteld. Op tijd voor de Heilige Mis komen we bij de Grafkerk. Om daarna het graf te bezoeken moeten we zo’n anderhalf uur in de rij staan. Ook kunnen we bazaars bezoeken. Over twee uur moeten we ons weer verzamelen bij de fontein. Ik zie een middel om te ontsnappen in Jeruzalem.

 

grafkerk

grafkerk

Grafkerk van Jeruzalem

Ik hoef me niet lang te bedenken. Terwijl anderen van de groep plaats nemen op het terras om iets te drinken, grijp ik mijn kans. Aan de Israëlische gids vraag ik om in het Hebreeuws en het Engels de naam van ons verzamelpunt op te schrijven.

Arabische markt van Jeruzalem

Dan ontsnap ik. Dwars over de Arabische Markt loop ik naar het begin van de Kruisweg. Ik ga hem opnieuw lopen, maar nu in alle rust. Ik sluit me aan bij een groep Charismatische Katholieken uit Polen.
We spreken elkaars taal niet, maar de liefde voor Christus maakt ons tot broeders en zusters. Samen knielen, bidden en zingen we bij elke statie. Ook nemen we de tijd om de woorden te laten bezinken. Er komt weer vrede in mijn hart.

Treden van Jeruzalem

Tussen twee kapellen door leiden bij de negende statie enkele stenen treden naar buiten de stad. Voor mij zie ik het dak van de Heilige Grafkerk. Daar bevindt zich de rots waarop Zijn kruis stond. In het zicht van Golgotha viel Christus hier voor de derde keer onder het kruis. En Hij bad: ‘Uw wil te doen, mijn God, verlang ik. Diep in mij koester ik Uw wet.’(Psalm 40:9) Ongeacht de omstandigheden koos Hij ervoor om Zijn kruistocht te voltooien.

Altaar

In de Heilige Grafkerk loop ik de trap op naar een rijk versierd in Oosterse stijl uitgevoerd altaar. Daaronder bevindt zich de rots van Golgotha. De rots heeft een grote scheur. Deze herinnert aan de aardbeving die volgde op de kruisiging, terwijl het voorhangsel in de Tempel scheurde en de aarde verduisterde. ‘Het is volbracht’, stamelde hij vlak voordat Hij de geest gaf.

 

gespleten steen in de Grafkerk

gespleten steen in de Grafkerk, Jeruzalem Op zoek naar vrede (2)

Ik buk me voorover en druk een kus op deze heilige plaats. Tranen wellen in mij op, maar ook een gevoel van dankbaarheid en innerlijke vrede. Ik heb mijn kruisweg volbracht. Na het overlijden van mijn man voelde ik me innerlijk verscheurd. Nu kan ik loslaten om verder te gaan

 

Niet de omstandigheden bepalen ons leven maar de wijze waarop wij daarmee omgaan. Zelf zijn we verantwoordelijk voor het leven dat we leiden. Zelf ook zijn we verantwoordelijk voor de vrede in ons eigen hart

2 gedachten over “Jeruzalem: Op zoek naar vrede (2)  

  1. Frank Stevens

    Het verhaal over de zielsbeleving tijdens de wandeling over de Via Dolorosa is een voorbeeld
    hoe de zoektocht naar het leiden van Christus
    bevrijding en rust kan geven.

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *